×

Kaliciwiroza kotów





Kaliciwiroza, inaczej kaliciwirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych kotów to choroba wywoływana przez szeroko rozpowszechniony kaliciwirus koci, szczególnie w dużych skupiskach. Zakażenie charakteryzuje się zapaleniem spojówek, błony śluzowej nosa, tchawicy oraz tworzeniem się pęcherzyków oraz owrzodzeń w jamie ustnej i na języku.

 

Etiologia choroby

Czynnikiem etiologicznym jest koci kaliciwirus (feline calicivirus, FCV). Wirus ten charakteryzuje wysoka zmienność i liczne mutacje, a co za tym idzie istnieje wiele jego wariantów. Poszczególne szczepy różnią się między sobą przede wszystkim zjadliwością. Wirus ten w środowisku potrafi przetrwać do 10 dni.

 

Patogeneza

Koty chore oraz nosiciele wydalają wirusa w wydzielinach z nosa i jamy ustnej oraz spojówek. Mogą zarażać miesiąc, a czasami nawet kilka lat po wyzdrowieniu.  Nosicielstwo wirusa może utrzymywać się kilka lat, a nawet całe kota. Do zakażenia dochodzi głównie przez kontakt bezpośredni. Bramą wejścia jest jama nosowa, a replikacja wirusa zachodzi w błonie śluzowej gardła i jamy ustnej. Replikacja ta w miejscu wniknięcia często prowadzi do uszkodzenia błony śluzowej i powstania nadżerek, owrzodzeń, które zwykle goją się samoistnie.

 

Objawy kliniczne

Infekcja przebiegać może w 4 postaciach: ostrej, podostrej, łagodnej lub bezobjawowo. Okres inkubacji w przebiegu ostrym wynosi kilka godzin, w innych postaciach do kilku dni. W zależności od zjadliwości zaobserwować można owrzodzenia jamy ustnej, wysoką gorączkę, zapalenie spojówek, nosa, tchawicy, posmutnienie, spadek apetytu.

 

Rozpoznanie

Techniką RT-PCR można stwierdzić RNA wirusa w wymazach ze spojówek i jamy ustnej, próbkach krwi, zeskrobinach skóry lub w płucach.

 

Profilaktyka

Pierwsze szczepienie możemy wykonać w 8 tygodniu życia, kolejne po 3-4 tygodniach, a kolejne po roku.  Dawki przypominające należy podawać co dwa/trzy lata. Przy wysokim ryzyku zachorowania należy jednak doszczepiać co roku.