×

Panleukopenia





Czynnik etiologiczny

Panleukopenię wywołuje wirus panleukopenii kotów (FPV), który podobnie jak parwowirusy psów należy do rodziny Parvoviridae, rodzaju Parvovirus. Wirus ten ma dużą zdolność przetrwania w środowisku i jest oporny na większość środków dezynfekcyjnych. Panleukopenia występuje najczęściej u kotów poniżej 1 roku życia, ale może wystąpić również u dorosłych nieszczepionych kotów i w przypadku dużej ilości wirusa w środowisku. Najbardziej wrażliwe na zakażenie są kocięta młode, przed pierwszymi szczepieniami, ale tak naprawdę pełną odpornośc koty szczepione nabywają dopiero po szczepieniu przypominającym.

 

Patogeneza choroby

Do zakażenia dochodzi bezpośrednio drogą pokarmową, poprzez spożycie zanieczyszczonej kałem wody lub karmy lub pośrednio przez materiał zakaźny. Podobnie jak psi parwowirus, koci parwowirus namnaża się w szybko dzielących się komórkach, głównie w komórkach nabłonkowych krypt jelitowych, co prowadzi do zwiększonej przepuszczalności jelit i upośledzenia wchłaniania. Wydalanie wirusa z kałem trwa  zazwyczaj przez kilka dni do 6 tygodni. Okres inkubacji wirusa wynosi 6-10 dni.

 

Jak objawia się panleukopenia?

Zazwyczaj u kociąt i dorosłych kotów obserwuje się takie objawy jak:

-        wysoka gorączka (40- 42,5i°C),

-        wodnista biegunka, silna, często z krwią,

-        bolesność brzucha,

-        silne osłabienie, letarg,

-        brak apetytu, wymioty

-        szybka utrata masy ciała,

-        bladość błon śluzowych,

-        leukopenia w badaniach krwi.

Infekcja ma ostry przebieg i często kończy się zejściem śmiertelnym. Śmierć związana jest z powikłaniami wynikającymi z silnego odwodnienia organizmu, zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, hipoglikemii i powikłaniami bakteryjnymi. Nasilenie objawów chorobowych może być różne u kociąt z jednego miotu.

 

Wynikiem zakażenia we wczesnym okresie ciąży mogą być:

− ronienia,

− wady wrodzone płodów,

− niepłodność

W późniejszym okresie ciąży lub u noworodków do tygodnia życia, wirus prowadzi do uszkodzenia

− komórek Purkiniego,

− komórek znajdujących się w MÓŻDŻKU, co prowadzi do hipoplazji tego narządu.

 

Rozpoznanie

W powodu charakterystycznych objawów choroby występujących zazwyczaj u młodych kotów poniżej 1 roku życia, ostrego i gwałtownego przebiegu, podejrzenie choroby stawia się już na podstawie obrazu klinicznego. Badania krwi oraz szybkie testy antygenowe zazwyczaj potwierdzają wstępną diagnozę.

 

Leczenie

Choroba ta postępuje niezwykle szybko i często kocięta, które dzień wcześniej były zupełnie zdrowe, w kolejnym dniu mogą znaleźć się już w ciężkim stanie. Podstawą terapii jest postępowanie podtrzymujące i przeciwdrobnoustrojowe, przede wszystkim intensywna płynoterapia, leki przeciwwymiotne, karmienie pozajelitowe oraz stosowanie surowicy odpornościowej.

 

Rokowanie w przebiegu panleukopenii

Koty z panleukopenią, które przeżyją pierwsze 5 dni leczenia zwykle wracają do zdrowia, chociaż regeneracja jest często długa. Wiek i status immunologiczny istotnie wpływają na rokowanie i reakcję na leczenie.

 

Zapobieganie

Uważa się że powrót do zdrowia po panleukopenii kotów zapewnia dożywotnią odporność. Szczepienia ochronne są skuteczne i szeroko dostępne. Zalecane jest zastosowanie dwóch dawek szczepionki w odstępie 3-4 tygodni, a następnie dawki przypominającej po roku.